Hope, mar net ferwachte… Wat in moai resultaat! De sjuery hat kar út 20 essays en wy binne benijd nei harren oardiel.
Wy hâlde jimme op de hichte oer 18 juny!
20….
IEPEN CALL – Wa wurdt de nije Fryske Transpoesie Dichter?!
Transpoesie is in ynternasjonaal evenemint yn Brussel, dêr’t ferskate dichters fan ferskate (minderheids)taalgebieten by inoar komme. It is in prachtich plak om dy as dichter te ûntwikkeljen, troch mei te dwaan oan skriuwsesjes, fan inoar te learen, te netwurkjen en mei inoar in fantastyske foardracht del te setten. En fansels it Frysk mear op de kaart te setten. Dyn gedicht sil te sjen wêze op de webside fan Transpoesie en sil dêr ek útstald wurde.
It tema dit jier is topofony fan in oersetber Europa. We freegje dy dus in gedicht te skriuwen mei dit tema. Ek freegje we ofst sels in Ingelske oersetting meitsje kinst, dêr’t de betsjutting fan dyn oarsponklike tekst bestean bliuwt. Fierder ûntfange we in motivaasje fan dy oer watst as dichter noch ûntwikkelje wolst en in biografy, dy’t ek yn it Ingelsk oerset is.
It Skriuwersbûn hat in fêst bedrach om dizze nije Fryske Tanspoesie Dichter yn ’e mjitte te kommen by de kosten fan it ferfier en ferbliuw. Dyn inskriuwing wurdt foar dy betelle. Mis dizze kâns dus net!
Oanmelde graach foar 30 maart mei in gedicht (fansels kinst ek mear ynformaasje opfreegje): ynfo@skriuwersbun.frl
Mear oer Transpoesie is te lêzen op www.transpoesie.eu
Update: it ûnderwerp is krekt wat feroare. Ek hawwe wy wat mear ynformaasje krigen as útlis. Dat is hjir te lêzen!
Rispinge jannewaris 2026
Troch drokte is der al tiden gjin Rispinge mear makke, mar dat betsjut dat de beam no tsjokfol hinget mei prachtige ripe fruchten! Alles lekker troch mekoar: berneboeken, fiksje, gedichten… Us leden skriuwe prachtich wurk! (Binne wy wat fergetten? Jou it dan even troch!)
De ierde giet troch minskehân teloar – Durk van der Ploeg (Het Nieuwe Kanaal)
Ta eare fan syn 95-ste jierdei ferskynt dizze nijste, benearjend aktuele roman.
Aling Koudenburg, learaar biology, wurdt der ûnrjochtlik fan betichte dat er ien fan syn studinten tenei west hat. Dat bringt him sa fan ’e wize dat er net langer ûnder de minsken doart te wêzen en dêrom siket er oar wurk. Hy sollisitearret en kriget in baan as fûgelwachter op in ûnbewenne eilân foar de Dútske kust. Troch min waar, hurde wyn, in stoarmfloed en mei in ûnferwachte gast moat er flechtsje foar heech wetter. Dy flecht rint út op in lange dramatyske reis.
Geller – Gabriëlle Terpstra (DeRyp)
Geller is derfan oertsjûge dat se nergens foar doocht. Se fynt harsels dik, dom, ûnsjoch en dêrom absolút ûnynteressant. Mei smoken, seks, sûpen en drugs besiket se dat byld te feroarjen. Se rint fêst en beslút te ferhúzjen nei in wengroep. Dêr moetet Geller wûnderlike types.
Gabriëlle Terpstra publisearre al gedichten en koarte ferhalen yn ferskate literêre tydskriften. Mei it kollektyf Pauper Poëzie brocht se meardere wurken út, ûnder oare in dichtbondel yn risoprint. Har bondel Tjintwurdich is alles better kaam út yn 2024. Geller is har earste roman.
Fier dyn eigen taal. Vier je eigen taal. Celebrate your own language (Frysk en Frij)
Oerfloedich nij poëzygenot: 222 dichters oer it tema taal yn sa’n 70 ‘lytse talen’!
In wjukslach tsjin ‘e blauwe loft – Piter Boersma (Hispel)
Yn dizze alfde dichtbondel fan Piter Boersma stiet in grut ferskaat oan poëzy, sawol wat foarm as ynhâld oangiet: it giet om fjouwerrigels, trijerigels, strofyske al of net rymjende gedichten, frije fersen, koarte en lange gedichten, ynhâldlik lit de dichter him út oer syn ferhâlding mei natuer en kosmos, it belibjen fan syn omjouwing, giet it om oertinkings oangeande it libben.
Hjerstkeal – Elmar Kuiper (Hispel)
Elmar Kuiper debutearre yn 2004 mei de bondel Hertbyt. Sûnt ferskynden fan him 7 Fryske bondels. Foar de bondel Ferlosboartsje waard him yn 2025 de Gysbert Japicxpriis takend. Ta gelegenheid dêrfan is Hjerstkeal útbrocht, in lytse blomlêzing mei fersen dy’t Kuiper sels útsocht hat.
Grûnwetter – Remco Kuiper (DeRyp)
Grûnwetter is in rike bondel dy’t sêft fan toan is. Yn hechte, mar linige taal set de dichter it lichte neist it swiere, op in tige persoanlike wize. Dit yn in lânskip dat feroare is, mei hieltyd it wetter dat troch de grûn syn gongen fynt, it ferline suveret, de boarne siket. Foar it earst is Remco syn poëzy no bondele.
Wêr bliuwe de froulju? Ynterviewbondel oer de Fryske literatuer (1988-2023) – Janneke Spoelstra (gearstaller) (Afûk)
Wat it is, of wêze kin, om jin te bejaan yn ’e Fryske literatuer, en dan spesifyk foar froulju, dêr giet dit boek oer. Wêr komt de ynspiraasje wei? Wat binne de hindernissen? Binne de kânsen foar elkenien like grut? Hoe sit it mei de genderbalâns yn ’e Fryske poëzy? Hoe sjocht de Fryske literêre ljedder derút? Skriuwe manlju mear as froulju? Publisearje froulju minder gau? Wêrom is de Gysbert Japicxpriis foar poëzy sûnt 1986 noch net ienkear wer nei in frou gien? Hoe sjogge de ynterviewde froulju nei dizze saken?
Dit boek is in update fan Jelma Sytske Knol har boek, ‘út syn aerd wei froulik’, de Fryske dichteressen en it misferstân (1993), mar hat syn eigen oanpak en útwurking. Om in byld te sketsen fan hoe’t it fierder gien is mei de froulju yn ’e Fryske literatuer, en dan benammen yn de Fryske poëzy, ynterviewde Janneke Spoelstra tsien fan harren, kollega-dichters, want se dichtet sels ek. Spoelstra skreau ek in ynlieding by de ynterviews en skôge de antwurden.
Sipke sjocht stjerkes, De geheime doar – Lida Dijkstra (Rubinstein/Afûk)
Twa nije boeken fan Lida: yn it earste, Sipke sjocht stjerkes, fynt Sipke it mar dreech om in wurkstik oer planeten te meitsjen. Dêrom nimt pake Pipermûs him mei nei it Planetarium fan Eise Eisinga yn Frjentsjer. Tegearre ûntdekke se hoe’t it sit mei it sinnestelsel… en de romte dêr foarby.
De geheime doar stiet fol ferrassende en ferwûnderlike ferhalen oer in plysjehûn, minsken út it jier 2275, Jacob dy’t yn de Twadde Wrâldoarloch ûnderdûke moast, strafwurk yn de sechstjinde iuw … en noch folle mear. Yn in tige meinimmende styl wit Lida Dykstra de lêzer altyd de skiednis óf krekt de takomst yn te lûken, mei ferhalen fol fantasy en humor en hjir en dêr in sparkje magy. De geheime doar is in ferfolch op de suksesfolle ferhalebondel It Spûkskip.
Oan ‘e ein fan De Oere. It ferhaal fan de famylje Zwart út Moddergat – Anne-Goaitske Breteler (Afûk)
Oan ’e ein fan De Oere fertelt it oangripende ferhaal fan de fjouwer bern fan de famylje Zwart. It grutste part fan harren libben wennen de net-troude broers Pieter, Jan, Dirk en harren suster Wytske mei-inoar op it âlderlik stee: in pleats yn Moddergat. It troch Breteler optekene famyljeferhaal bringt de lêzer ticht by in bysûnder gesin dat nettsjinsteande grutte feroaringen trou bleau oan it leauwen, oan elkoar en oan it âlde hiem. Oan ’e ein fan De Oere jout in unyk ynsjoch yn in wrâld dy’t net wer weromkomt. It is in portret fan ferlies en fassinaasje – mar ek fan de fraach: wat betsjut it as in famylje, en harren erfgoed, ynhelle wurdt troch de tiid en driget wei te wurden?
Ut de sketsboeken fan Pier Feddema – Elske Schotanus (gearstalling) (Stichting Pier Feddema en útjouwerij DeRyp)
Pier Feddema (Eanjum 1912-Balk 1983) makke part út fan de keunstnersgroep Yn ’e line. Neist syn ekspressionistyske skilderijen binne tal fan sketsboeken fol mei spontaan fêstleine observaasjes bewarre bleaun. As keunstner wurdt Feddema yndield by de ‘Fryske ekspresjonisten’, mar syn sketsen en tekeningen binne fan alle tiden. Foar dit boek is in seleksje makke út de steapels sketsboeken fan Pier Feddema en Elske Schotanus makke der in ynlieding by.
Spegelrinner – Paul van Dijk (Afûk)
Spegelrinner giet oer dreambylden, binnenlûden, de simmer en de see, it no, de takomst en it ferline. It lyrysk ik is geduldich en wachtet – op in moeting. Spegelrinner is in konfrontaasje mei it eigen ferline, in syktocht yn ’e spegel, nei himsels.
Paul van Dijk is dichter, skriuwer en yllustrator. Syn wurk lit in grut ferskaat sjen. Sa makke er ferhalen, yllustraasjes en ferskes foar bern en skriuwt er gedichten foar folwoeksenen. Syn gedichten binne mearke-eftich en ryk oan bylden.
Lara wie nei… in boekpresintaasje
Geller – Gabriëlle Terpstra – 10 novimber 2025
It miezere wat en it wie roettsjuster doe’t ik parkearre by in grut sportkomplex. Myn TomTom sei dat it hjir wêze moast en hold dermei op. En no? Ik skille myn man, dy’t my op it hert drukte dat ik dochs echt dy ûnhuerige boskjes yn moast.
Unwis sette ik in stap. En noch ien en noch ien. Der wie neat te sjen, neat te hearren, neat dat wize koe op it rjochte paad. Op ien aaklike fytser nei, dy’t noch op my ta fytste ek! ”Mag ik wat vragen? Is dit de weg naar de schrijvers?” frege er my. Yn it felle ljocht fan syn fytslampe bliek it Jan Schotanus te wêzen! Ferromme rûnen we tegearre yn it Frysk fierder. It ûnwisse paad by del.
Lytse ljochtsjes wizen ús der úteinlik op dat we goed sieten. Teminste, dat tocht ik. Oant we by de yngong kamen. Ja, Gabriëlle stie der wol foar en ja, Arjan Hut wie der ek al, mar hjir koenen dochs mar fjouwer minsken yn? Ik frege me ôf oft dit no wol sa’n handich plak wie. Ik stapte de tinte yn. In mearke gelyk! As mocht ik yn in echte Harry Potter-tinte, sa’nien dy’t fan binnen folle grutter is, ast fan bûten sjen kinst! Net allinnich in handich plak, mar in plak dêr’t famkesdreamen nachts samar ûnferwachte útkomme koenen.
Op dizze joere hjerstjûne, yn ’e wigwam fan Asgaard, siet, sa as presintator Arjan Hut it sei, de top fan de Fryske literatuer by inoar. Nimmen minder as Elmar Kuiper droech in koart ferhaal foar. En Sipke de Schiffart, dy’t it boek yn it foar lêze mocht, wie der ek. Hille fan útjouwerij De Ryp fertelde oer de gearwurking en ek Bert de Vries, dy’t it earste eksimplaar krige, fertelde oer syn paad mei Gabriëlle en dit bysûndere boek, der’t hy de earste redaksje op loslitte mocht. Martsje de Jong wie de haadredakteur. No, dan witte je it wol! In boek fol grutte nammen, dêr’t de lytse Geller yn grut wurde mocht. En dat mei dit boek, grut wurde. Sa as meardere minsken dy jûn al seinen: it is in boek dat wy noch net hienen yn de Fryske literatuer. En dus is it in boek dat wy mist hawwe!
Op Instagram? Sjoch dan dit filmke fan de presintaasje. It boek is te keap yn ‘e serieuze boekhannel, mar ek online te bestellen.
Lara wie nei… De Fryske Wederopstanding Show
Us bestjoerslid Lara giet der graach op út. Om har ûnderfinings en mieningen te dielen, skriuwt se dêr in ferslachje fan. Dus, op ús nijspagina no ek regelmjittich berjochten fan ús Razende Reporter! We rinne in bytsje achter, mar dit is ek in leuke manier om werom te sjen op de literêre aktiviteiten fan it ôfrûne jier!
Nei de Deade Dichter Dagen wiene op 9 novimber einlings de Fryske deade dichteressen oan bar. Yn Podium Explore presintearren Jaimy Hendriks en Tialda Hoogeveen in bysûndere jûne. Fjouwer ‘literêre stimmen’ fertolken Tsjits Peanstra, Tiny Mulder, Aggie van der Meer en Baukje Wytsma. By alle dichteressen waard in koarte biografy jûn, mei de wichtichste tema’s en hoe’t dy yn de tiid logysk of krekt net wienen.
Kim Jelsma (fan Noordwoord) trape ôf mei gedichten fan Baukje Wytsma. Spitigernôch siet myn oant no ta leafste gedicht fan har der net by, mar dat wat der wol wie, wie ek tige de muoite wurdich! Sigrid Kingma hie Tiny Mulder ûnder de loep nommen. En Sigrid soe Sigrid net wêze as se dêr net in hiele stúdzje fan makke hie. Of faaks wist se it allegearre al. Dat soe ek samar kinne.
Nei it skoft wie Thom Boonstra oan bar, mei gedichten fan Tsjits Peanstra. En we sluten de jûn dûnserich ôf mei de prachtige foardrachtstimme fan Aggie Meijer, dy’t fansels nimmen oars kieze koe as har nammegenoat: Aggie van der Meer. By de neisit betochten we mei inoar hoefolle grutter we it ferfolch fan dit wichtige evenemint meitsje koenen. Dy literêre tongtút, dêr’t Explore the North sa moai oer skreau, smakke nei mear!
Ik wol dochs noch even it gedicht fan Baukje Wytsma diele…
Alde Leafde
Der wiene dagen dat de leafde
ús dwyl en oerémis makke,
ús hannen sykjend, ús mûlen waarm,
fjoer wie it, lôgjend fjoer.
Leafste, wit dat wy dat wiene.
Der wiene dagen dat ûnwennigens
ús bange hert ferstienne,
gjin wurden mear, iiskâld, allinne,
fertwifele, alhiel oerstjoer.
Leafste, wit dat wy dat wiene.
Der komme dagen dat de leafde,
dy’t wy net mear betinke kinne,
genôch wie foar in hiel bestean,
oant nei ús dea, it giet net oer.
Leafste, wit dat wy dit binne.
Essaywedstriid Skriuwersbûn en Tresoar
FERSKOOD!!! FANWEGEN IT WINTERSKE WAAR IS DE YNFOJUN NO OP:
FREED 6 FEBREWARIS 2026. SELDE PLAK, SELDE TIID
Jan Kooistra yn Brussel en Antwerpen
Heal septimber wie Jan Kooistra as dichter op it festival Transpoesie yn Brussel en Antwerpen. Hy hat foar ús in ferslach skreaun en dat is hjir te lêzen. It is elk jier wer moai om it Frysk yn in ynternasjonaal fermidden yn ‘e spotlights te setten, en wy hoopje dat it noch even trochgean mei!
As man dy’t it leafst mar wat thús omslacht, net al te fier fan hûs wol en him yn selskippen mei in soad ûnbekende minsken faaks mar wat ûngemaklik fielt, wie dizze reis nei de haadstêd fan Europa fansels gjin sinekuere. Oan ’e oare kant wie it foarútsjoch om mei lotgenoaten (dichtsjen is faaks mar in iensum ambacht) út alle hoeken fan Europa te praten en harren poëzij te hearren en te lêzen wol hiel oantreklik. Dus dit oanbod fan it Skriuwersbûn koe ik net ôfslaan. En hoe giet soks, achterôf foel it my wer geweldich ta en hie ik my wer drok makke om neat, the story of my life.
It begûn allegear op it Sintraal Stasjon fan Brussel. Dêr stiene we dan om in oere tolve middeis mei sa’n achttjin man wat ûnwennich om ús hinne te sjen. Philip Meersman, de koördinator, reislieder en nei’t letter bliken die ek noch entertener, hie it der mar drok mei: koppen telle en kaartsjes keapje foar de trein nei Antwerpen, want dat stie nammentlik as earste op it programma fan dizze twa dagen fan de fyftjinde edysje fan Transpoesie: it Letterenhuis yn Antwerpen!
It duorre eefkes ear’t de klup yn ’e trein koe want der miste ien dichter. It bliek Eelco Couvreur te wêzen dy’t it Flaamsk en Nederlânsk fertsjintwurdige. It soe wer net oars, de bern dy’t it tichtst by de skoalle wenje komme faaks as lêste it lokaal yn. Hawar, it siet wat oars, de bêste man wie fan hûs fuort nei Antwerpen riden: in kwestje fan kommunikaasje.
Goed en wol yn ’e trein kaam ik te sitten by Margarida út Portugal en Carla út Lúksemboarch. De beide froulju koene it goed pratende hâlde en doe’t Philip ek nochris by ús sitten gie, seagen de oare treinreizgers wis de spanning by ûndertekene fan de skouders gliden. Nei in ‘ferplichte’ groepsfoto yn it manjefike stasjon fan Antwerpen en in fikse kuier troch in opbrutsen stêd dêr’t hastich jongfolk op elektryske autopetten dy fan ’e sokken jagen, kamen wy oan by it Letterenhuis, it museum en argyf fan de Flaamske literatuer. Op it programma stie in lytse lunsj mei kofje en tee, in rûnlieding om de pronkstikken fan dit argyf te besjen en dan sels konkrete poëzij skriuwe yn de styl fan bygelyks Paul van Ostaijen (poets interact with pieces to create an ‘on the spot’ poem). It moat sein wurde, wy ha prachtige portretten sjoen fan ferneamde Flaamske dichters en skriuwers, wy ha de krochten fan it museum mei hiel wat swier befeilige kluzen sjoen, mar sa’t it wol faker giet, de kluzen giene net iepen en eins krigen we wat dat oanbelange it lid op ’e noas. De ynlieding fan Meersman by de konkrete poëzij wie net ûnaardich en ek it foardragen fan dit soarte grafyske poëzij gie him linich ôf. Spitigernôch kaam it skriuwen fan in ‘on the spot poem’ neffens my net echt út ’e ferve.
Nei in ‘early diner/snack’ wie it de bedoeling dat wy ús as dichters ferdielden oer ferskate sealen dêr’t wy dan sa’n tsien minuten ús gedichten hearre litte koene. It publyk koe dan yn en útrinne en sa fan alle talen en regio’s wat meikrije. Dat publyk lykwols liet it wat sitte dus fan de ferskate sealen waarden der twa makke en wy ha ús fersen foaral hearre litten oan elkoar en in oardel man en in hynstekop. Dochs makke dat it net minder spannend, de organisatoaren hiene soarge foar in prachtige krante mei de titel Turbulent Times Tabloid dêr’t alle gedichten fan alle partisipearjende dichters yn opnaam wiene, sawol yn it orizjineel as in it Ingelsk. Men koe dus de dichters hearre en tagelyk meilêze yn it Ingelsk of Frânsk. Wiswier, in bysûndere ûnderfining!
Nei in nachtsje yn in hotel (djoer en ferrekt lyts keammerke) en in streksum moarnsbrochje hat ûndertekene wat omdoarme yn Brussel. Minsken, wat in minsken! En ik mar miene dat it yn Amsterdam in gekkeboel is. Hawar, om in oere of alve ha ik my melden by de rest fan de klup op it terras fan de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen. It siet dêr ferdomde noflik, kofje en hearlik waar derby. It wie de bedoeling dat wy gedichten skriuwe soene foar de minsken, meast toeristen, dy’t foarby kuieren. Ik ha in alderaardichst petear hân mei in Frânske Kanadees op leeftyd dy’t neffens him mar ien ‘poet’ koe en dat wie Leonard Cohen. Underwilens makke myn Portugese kollega Margarida in Frânsk gedicht foar syn frou. Sels ha ik noch in fers skreaun foar in frou út Brabân. Se like der wol wiis mei te wêzen mar hie ik wat mear tiid hân dan wie it echt poëzij wurden.
Nei dit gemoedlik gearwêzen en ‘writing public space’ hiene wy ‘frij’. Moai momint om bepaalde bannen mei guon dichters, lykas Colin út Banbridge en Iñigo út de Baskyske regio, noch eefkes wat neier oan te heljen.
En doe om in oere of fiif de apoteoaze. It foardragen fan eigen wurk yn ‘les Halles de Schaerbeek’, in gearwurking fan it team fan Transpoesie mei de organisaasje fan it grut opsette Poetik Bazar. It wie allegearre prima regele: in moai poadium, aardich wat publyk en in skerm, ek op it poadium, dêr’t men it foardroegen fers yn it Ingelsk meilêze koe. Koördinator Meersman yntrodusearre de dichters en prate it gehiel op syn hiel eigen, ludike wize oanelkoar. Ik wie yn alle gefallen mei twa kreaze famkes fan tritich yn it publyk, fersekere fan in pear entûsjaste fans.
Dêrnei koene wy noch in resepsje bywenje yn de Poalske Ambassade mar dat leaude ik wol. De lift nei Rotterdam wie tige wolkom en de dei dêrop wie ik wer yn Anloo. De neisimmertún lei der noch altiten like fleurich by, de stilte yn it bosk wie noch altiten alderheislikst, de tuorrebouten by it Anlooër Diepje stiene noch altiten fier rjochtop en de hûn noch like sljocht: as wie ik nea fuort west.
Simmerkuier
Op 9 augustus waard der in bysûndere Simmerkuier organisearre ûnder lieding fan gids Douwe Kootstra. De kuier begûn by de histoaryske Skierstins yn Feanwâlden, dêr’t de dielnimmers mei in waarm wolkom ûntfongen waarden.
Underweis troch Feanwâlden, Kûkherne en Feanwâldsterwâl fertelde Douwe mei passy oer de skiednis fan de streek en oer de libbensrin fan skriuwer Theun de Vries, dy’t hjir syn bertegrûn hie. Syn wurk, syn idealen en syn ynfloed op de Fryske literatuer kamen op libbene wize foar it ljocht.
De kuier einige mei in gesellich momint: in hapke en in drankje yn de sfear fan mienskip en ferbining. As moaie ôfsluter krige elkenien in boek fan Theun de Vries mei nei hûs – in tastân fan tankberens en kulturele rykdom.
Transpoësie 2025
Dit jier sil it Frysk op it festival Transpoësie yn Brussel en Antwerpen, op 18 en 19 septimber, fertsjintwurdige wurde troch dichter Jan Kooistra.
Jan Kooistra is berne op 15 febrewaris 1959 yn Wâlterswâld. Hy wennet op it stuit yn Anloo en wurket as dosint Nederlânsk op it Praedinius Gymnasium yn Grins. Kooistra debutearre yn it literêre tydskrift Hjir, dêr’t er fan 1983 oant 1998 diel útmakke fan ‘e redaksje. Sûnt 2018 is er lid fan it Frysk dichterskollektyf Rixt. Op de webside binne dêr gedichten fan him te finen. Foar it Frysk literêre tydskrift Ensafh skriuwt er ek gedichten en publisearret er geregeld resinsjes.
Hy hat fiif dichtbondels op syn namme. Yn 1981 ferskynde syn debútbondeltsje Ballads, in bibliofile útjefte, en yn 1984 syn earste, echte bondel De sulveren apels fan de moanne. De taal yn beide earste bondels is benammen it Wâldfrysk, de taal fan syn bertestreek. Yn 1992 ferskynde Dame fan myn dagen en yn 1998 Gershipper. Yn 2014 ferskynde syn lêste bondel Blues fan ’e sângrûn by útjouwerij Wijdemeer.
Jan Kooistra sil op it festival ûnder oare it gedicht Jûnskuier yn febrewaris foardrage. Mear ynformaasje oer de tiden en mear komt letter noch.
Rispinge Simmer 2025
De ôfrûne wiken binne der wer moai wat dichtbondels en romans fan leden ferskynd. Lokwinske mei de berte fan jim jongste bernstje! Wy hoopje dat se in soad lêzen wurde en dat ek de presintaasjes dy’t al west binne of noch komme, goed besocht binne of wurde!
Lêze, blinder: Tsien koarte ferhalen fan skriuwers fan no (Tresoar/Kleine Uil)
De tradysje fan koarte ferhalen is lang en ken ek yn Fryslân in rike skiednis. Dy rint fan Aldfrysk en Gysbert Japicx, fia de Halbertsma-bruorrennei Simke Kloosterman oant Trinus Riemersma. Yn dizze spesjale útjefte stean tsien ferskillende koarte ferhalen, oer mantsjes, katten en wittenskip, fan skriuwers fan no. In soad lêswille!
Mei bydragen fan Jetske Bilker, Douwe Kootstra, Janneke Spoelstra, Klaas van der Hoek, Ytsje Hettinga, Bouke Oldenhof, Wieke de Haan, Doeke Sijens, Marijke de Boer en Goffe Jensma.
Frjemde fûgels – Jan Schokker (Elikser)
De ferbylding foarby. Oan ’e sleatkant fan syn tún stiet Jan Schokker agressyf beamtakken te snoeien. In grien fûgeltsje sprekt him dêrop oan. Dy hat net mis te fersteane krityk op Schokker syn rûge kealslach. Wat folget is in nijsgjirrich petear, net allinne oer de keunst fan it snoeien, mar ek oer mooglike ûnderwerpen foar kollums. Wat te tinken bygelyks fan Yogafûgels, Knooppuntdowen, Foarumûlen, Nêstbouwers en Seksy fûgels?
As Schokker der foar sitten giet komt der yn syn habitat gewoan gjin ein oan ’e rige fan frjemde fûgels. Lang om let is it resultaat sa’n fyftich kollums, dy’t allegear publissearre binne yn ’e eardere internetkrante fan De Fryske Beweging, It Nijs.
Nei sân boeken oer resjersjeur Ale Alema fan ’e Bontebok, in roman oer twillingbruorren en in boek oer syn eigen libben is dit it tsiende boek fan Jan Schokker. Ek dizze bondel kollums docht wer tsjûgen fan syn fermaaklike styl fol selsspot en droege humor.
Njoggen dagen yn it gers – Abe de Vries (De Ryp)
Njoggen dagen yn it gers is de tolfde dichtbondel fan Abe de Vries. ‘Untdek it Noarden’ is hjir it biedwurd. Op syn speurtocht slacht de dichter himsels allesbehalve oer. Yntrospeksje en kultuerkrityk geane hân yn hân yn in talich aventoer dat de lêzer meifiert nei de úthoeken fan Fryslân, mar ek nei Spitsbergen, Kalifornië, Oekrayne, Normandië en de Pfalz.
Lykas al syn foargongers bestiet Njoggen dagen yn it gers út nije fersen en al âlder, bewurke materiaal, hieltyd skreaun as transformaasjes fan eigen ûnderfiningen yn talige aventoerkes. En lykas yn syn eardere bondels toant de dichter lef. Hy sparret neat en nimmen, ek himsels net: “Ik hie oan it skriuwen fan poëzij altyd freeslik de skurft”, sa begjint it twadde gedicht yn dizze nije bondel.
Ska(r)l. Ferhalen út myn lytse Súdwesthoeke – Ids de Roos (De Ryp)
Ids de Roos is berne yn Skarl, al sizze de minsken dêr Skal. Hy ferliet it doarpke doe ‘t er achttjin wie, mar hat Skarl noait hielendal loslitte kinnen. In soad dingen steane him noch helder foar de geast: de feekeapman, in skoalmaat dy’t wilsterflapper wurde moast, it ferhaal fan syn heit oer de koppige fiskerman Sjouke Bot en in soad doarpstypes lykas kleanmakker Klaas Snider of turfskipper Jabik Minses.
De Roos bringt dat alles ta libben yn in tal ferhalen. Foto’s stypje de tige lêsbare ferhalen, dy’t foar it grutste part earder ferskynd binne yn de Warnser Poarte, de doarpskrante.
De Bûseskatten fan Poike – Reina&Greetje en Barbara de Ruiter (Afûk)
Fan in snoeppapierke oant de aldermoaiste stien, fan in knikkert oant in wolk yn in pûdsje, fan in kleurige plestik dop oant in wjirm, allegear kinne it bûseskatten wêze. Jas- en broeksbûsen binne de bêste skatkeamers fan de hiele wrâld. Wat is der dan ek moaier as bûten om te strunen en skatten te ûntdekken en te sammeljen?
De bûseskatten fan Poike is in boek fol mei gedichten, ferhalen en knutselwurkjes ynspirearre op sammele bûseskatten, foar bern fan 4 jier ôf.
Zielentocht – Jan Hendrik Woudstra (De Pinne)
Zielentocht’, sa hjit de sânde dichtbondel fan Jan Hendrik Woudstra. It is in samling fan Frysk- en Nederlânsktalige gedichten dy’t de lêzer útnûget om stil te stean by de skjintme en kompleksiteit fan it libben. Elk gedicht is in refleksje op ‘e inerlike wrâld fan’e minske, fol mei freugde, fertriet, hoop en wanhoop.
It dichtwurk fan Woudstra hat altyd ynspirearre west troch de kristlike kearnwearden leauwe, hoop en leafde. Yn de earste seis bondels dy’t er útbrocht, spile benammen ferlies in grutte rol. In soad gedichten ûntstiene as rouferwurking nei it ferstjerren fan syn frou Baukje yn 2016. Hoewol’t er har noch altyd mist, fielt er yntusken ek wer romte om oer freugdefolle saken te dichtsjen.
‘Zielentocht’ befettet bygelyks in opfallend soad gedichten oer de leafde. ‘Dat is net tafallich: dêr’t it hert fol fan is, rint de mûle fan oer’, seit de auteur. Der is in nije frou yn syn libben kommen, Sieta, dêr’t er him fan ‘e maitiid mei ferloofd hat. Ek mocht er in sânde pakesizzer yn ‘e earms slute. De bondel is opdroegen oan dizze jongste pakesizzer, Redmar.
Zomerschaduw – Job Degenaar (Uitgeverij P, Leuven)
Op een warme zomerdag is het weldadig vertoeven onder schaduwrijke bomen. In deze bundel, Degenaars elfde uitgave met uitsluitend nieuw gedichten, staat het licht in al zijn verschijningsvormen centraal, of dit zich nu nabij de poolcirkel of in warmere oorden bevindt, maar ook komen, figuurlijk gesproken, de schaduwkanten van het bestaan aan bod. Zijn werk omvat een breed palet aan onderwerpen, zoals mens & natuur, liefde, geluk, verlies, eenzaamheid, tijd en reizen en wordt veelal getypeerd als heldere poëzie die tegelijkertijd suggestief en raadselachtig is.
Leafde yn oarloachstiid – Willem Verf (Afûk)
Oan de basis fan dizze novelle lizze de oantinkens fan de âlden fan de skriuwer. Sy krigen ferkearing yn Dútslân, yn de oarloch, wylst it Ruhrgebiet heftich bombardearre waard. Stikje by stikje fertelden se harren soan letter oer wat se yn dy tiid meimakken. Hoe oerlibje minsken dy’t gjin helden binne, dy’t neat hawwe mei ideologyske fiergesichten, sokke tiden fan fernieling, dea en ûntregeling?